top of page

Kalil, zo veel meer dan alleen maar controleur



Wanneer wij het woord ‘treinbegeleider’ of ‘treinconducteur’ horen, roept dat bij ons niet echt positieve gedachten op. We denken spontaan aan de boze blikken die we krijgen van het NMBS-personeel wanneer we niet opmerken dat ze al enkele seconden staan te wachten op ons vervoersbewijs. Om dan paniekerig er achter te zoeken tussen alle rommel in onze rugzakken of handtassen, en het pas na lange tijd te vinden. Tot groter ergernis van de medewerker, natuurlijk. Gênant. Vraag ons naar een positieve ontmoeting met een treinbegeleider en er zou een lange stilte vallen.


Tot we Kalil, 41 jaar, leerden kennen op onze rit van Brussel-Zuid naar Brussel-Schuman. Nadat we hem vroegen of we hem enkele vraagjes mochten stellen over zijn job, nodigde hij ons uit naar de eerste-klassewagon. Het voelde aan alsof het zijn salon was en hij ons drie kopjes thee ging voorzetten.


Kalil werkt al vier jaar voor NMBS: drie jaar lang was hij een loketmedewerker in het station van Ottignies. Daarna maakte hij de carrièreswitch naar treinbegeleider. Een hele bewuste switch: al dat stilzitten achter een raampje was maar niets voor hem. Het continue rondwandelen en het contact met de reizigers overtuigden hem de overstap te maken.


Het mooiste aan de job is voor hem het contact met een overvloed aan diverse mensen. Iets waar hij vooral in onze hoofdstad van kan genieten. “Wanneer je met de trein door Brussel rijdt, kom je langs zo veel verschillende buurten met zo veel verschillende mensen uit zo veel verschillende klassen. Wanneer je in Brussel-Schuman stopt, zal je vooral mensen die van hun werk komen of naar hun werk gaan op de trein zien stappen. In [Brussel-]Centraal en Etterbeek zullen dat vooral studenten zijn. In [Brussel-]Noord zal je dan weer reizigers met heel wat verschillende culturele achtergronden tegenkomen”, geeft hij ons mee. Het maakt zijn job dynamisch.


Het contact met de reizigers is voor hem dus één van de mooiste kenmerken van zijn job, al geeft hij toe dat dat contact niet altijd even vlot verloopt. “Mensen stappen de trein op en zitten volledig in hun eigen wereld, met hun oortjes in of koptelefoon op. Het is soms moeilijk contact met hen te maken.” Om die reden is Kalil dan ook altijd blij wanneer er oudere mensen op zijn trein stappen. “Die zijn nog niet helemaal mee met al die smartphones en nemen de tijd een babbeltje te slaan en te vertellen over hun dag.”



We vroegen Kalil wat hij soms minder leuk vindt aan zijn job. Hij vertelt ons dat de reizigers hem vaak gewoon zien als controleur: “Het controleren van de vervoersbewijzen van de mensen is één van mijn taken, maar zeker en vast niet de belangrijkste. Ik ben hier in de eerste plaats om de reis in goede banen te leiden. Ik probeer ervoor te zorgen dat we overal op tijd zijn, dat iedereen veilig is en dat de reis voor de passagiers zo aangenaam mogelijk is. Pas daarna ben ik controleur.” Hij wil die perceptie graag veranderen.


Misschien moeten we toegeven dat onze negatieve associaties met het woord ‘treinbegeleider’ deels kan toegeschreven worden aan onszelf en de manier waarop we omgaan met de persoon die onze reis in goede banen leidt.

Neem dus bij de volgende ticketcontrole de tijd om je muziek af te zetten, je boek weg te leggen of je computer te sluiten. Het zal jouw reis én die van de medewerkers tien keer leuker maken.

bottom of page